Atlas ćwiczeń cz.2

Musicie uważać na ogniste kule, które mogą się pojawić znikąd, spowodować upadek i w konsekwencji dodatkowe karne ćwiczenie.... – to wbrew pozorom nie jest scena z „Władcy pierścieni”, tylko fragment zabawy minitenisowej, kształtującej koordynację przy pomocy piłek rehabilitacyjnych

Koordynacja jest podstawową pożądaną w tenisie cechą, a minitenis – idealnym sposobem jej rozwijania. Tylko od inwencji i pomysłowości prowadzącego zależy, w jaki sposób będzie kształowana ta cecha. W tym odcinku opiszemy, do jak wielu zabaw i ćwiczeń można wykorzystać duża piłkę rehabilitacyjną. Na koordynację składa się wiele elementów. Pokrótce omówimy przykłady sposobów ich kształtowania.

Orientacja czasowo-przestrzenna
Umiejętność uderzenia piłki po dobiegu – w określonym momencie, z odpowiednia siłą, i w określony punkt – wymaga umiejętności „znalezienia się” we właściwym miejscu we właściwym czasie. Dziecko musi mieć świadomość swojego położenia i możliwości przemieszczania się. Ćwiczenia: wszystkie rodzaje „rzucanek” różnymi piłkami, prawą lub lewą ręką, do celu lub ze strefą wyłączoną z trafień, jedną lub dwoma piłkami; rzuty do ruchomych celów toczących się i rzucanych obręczy, rzucanych kółek ringo i wirujących znaczników, a także unikanie trafienia znacznikiem rzuconym przez trenera; rzucanie do toczącej się piłki rehabilitacyjnej, a także rzuconej po koźle.
Polecamy także ćwiczenia gimnastyczne – przewroty w przód i tył, uproszczony i dobrze asekurowany przerzut bokiem, skoki na materace z obrotem o 180 i 360 stopni, przejścia po narysowanej linii z obrotem przeskokiem o 360 stopni.
Zabawy. „Polowanie” – dwójka dzieci ma za zadanie w określonym czasie „ustrzelić” piłkami z gąbki jak największą liczbę dzieci. Można wprowadzić różne warianty tej zabawy zmieniając liczbę polujących; można też wprowadzić wariant, w którym rzuty wykonuje się tylko z zatrzymanej pozycji lub określoną ręką.
„Ogniste kule”– prowadzący toczy piłki rehabilitacyjne (najlepiej kilka), a dzieci mają za zadanie unikanie ich dotknięcia. „Lawina” – złapane osoby dołączają do goniącego, tworząc coraz większą grupę osób łapiących.
„Dziki Zachód” – pojedynek na piłki z gąbki w „mieście” utworzonym z siatek minitenisowych, za które dziecko może się chować.
I oczywiście wszystkie odmiany berka, szczególnie z elementami rzutu.

Spostrzegawczość i czas reakcji
Wyrobienie w młodym zawodniku odpowiedniego refleksu wymaga lat ciągłej pracy, ale owocuje to w wieku dojrzałym umiejętnością błyskawicznego rozwiązywania problemów w różnych sytuacjach meczowych.
Przykładowe ćwiczenia: rzuty i chwyt na sygnał, podrzuty za siebie i chwyt po obrocie; próby chwytu po rzucie piłką tenisową w piłkę rehabilitacyjną; rzuty w parach lub kozłowanie piłkami o nieregularnym kształcie; starty i wyścigi na sygnał z różnych pozycji; zbieranie znaczników o określonym kolorze; „stopki, łapki, kolanka” – ćwiczenia w parach.
Zabawy. Wszystkie rodzaje „bitew” między uczniami, oczywiście piłkami z gabki.
„Baloniada” – przerzucenie jak największej liczby balonów na stronę przeciwnika w określonym czasie. „Cień” i „ Lustro” – naśladowanie innych dzieci lub trenera, wykonujących przed uczniem różne ruchy. Różne odmiany „Dziupli” – z chowaniem się do dowolnej obręczy lub obręczy o określonym kolorze; dzieci na sygnał mają zająć pustą obręcz, ostatnie lub te, które się pomylą, wykonują dodatkowe ćwiczenie.
„Rekin” – dzieci mają za zadanie przenieść na swoje terytorium jak najwięcej fantów, uważając na start w odpowiedniej chwili – tak, by nie być złapanym przez rekina.

Zręczność i zwinność
Ćwiczenia na zręczność: ćwiczenia oswajające z rakietą i woreczkiem gimnastycznym – podrzuty, podrzuty z obrotem woreczka, ze zmianą rąk, z chwytem woreczka na kant główki rakiety; ćwiczenia oswajające z różnymi rodzajami piłek i rakietą; ćwiczenia z przyborami nietypowymi – np. zwiniętą gazetą; ćwiczenia z pachołkami, najlepiej małymi – chwyty piłki w pachołek, kozłowanie i odbijanie pachołkiem; podbijanie 2 i 3 balonów jednocześnie; ćwiczenia z rakietą – podrzucanie z obrotem rakiety, ze zmianą rąk, balansowanie rakietą ustawioną pionowo na dłoni.
Ćwiczenia na zwinność: podbijanie balonów stopami i kolanami; ćwiczenia z piłką nożną – prowadzenie, slalom, podbijanie, gra; drabinka lekkoatletyczna – różne wariacje kroków i skoków; przechodzenie przez różne przeszkody, np. labirynt ze stojących obręczy; zabawy w „stopki”; elementy zaczerpnięte z tańca – obroty polki, hołubce, przeskoki z mazura.

Równowaga i balans ciężarem ciała
Żeby grać, trzeba umieć utrzymać pod kontrolą równowagę ciała. Przeniesienie ciężaru ciała podczas uderzeń nadaje im siłę i określoną wysokość lotu piłki. Bez czucia równowagi trudno odbić cokolwiek po dobiegu, nie wspominając już o serwisie i woleju.
Ćwiczenia: stanie na jednej nodze – w nietypowych pozycjach i sytuacjach, np. podczas „walki kogutów”; z wykorzystaniem ławki gimnastycznej lub narysowanej linii; z wykorzystaniem piłki rehabilitacyjnej – leżenie na plecach i brzuchu z założeniem braku kontaktu z podłożem; klęczenie na piłce; stanie i chodzenie na piłkach tenisowych; ćwiczenia w podporze na dwóch kończynach.
Zabawy: „Berek zaczarowany” – dziecko, czekając na odczarowanie, przyjmuje niewygodną pozycję.
„Snowboard” – próby utrzymywania równowagi na materacu, ciapniętym przez uczniów lub trenera.
„Ślizgawka” – z utrzymaniem równowagi zarówno na prawdziwym lodzie, jak i w filcowych kapciach na podłodze drewnianej.

Rytmizacja
Dojście do piłki, uderzenie, powrót, kolejne i jeszcze kolejne… – rytm musi towarzyszyć zawodnikowi w każdym sporcie. Podstawowym przyborem treningowym jest skakanka. Nawet najmłodsze dzieci mogą próbować biegu przez skakankę, który jest wstępem do normalnych skoków. Dobrze jest mieć w swoim magazynie drabinkę lekkoatletyczną i małe pachołki, ponieważ możliwości ich wykorzystania są ogromne.